هوم بَزی
1)
از شکل سادهتر یک عینک روی میز و حتماً کتاب و کاغذ زن هم باشد و بنویسم
مردی درلانهی لکلکها خاهد خابید و بعد خودش را کشت با ارتفاع
زنی در لانهی لکلکها خاهد خابید و بعد خودش را نکشت زن خاهر ِ لکلکهاست
موهایم را به باد میسپارم تا آواز بخانم با روزنامههای عصر
من به انزوای موهایم در زیر روسریام معتقدم وقتی پروانهای برای نشستن رویش کافیست تا سادهتر زیست کنم در خودم:
گریههای زنانهام شکل ِ تمام ِ زنانگیام در پس ِ چادر جا میماند
چادر مثل ِ سیاه سیاه مثل ِ تاریک تاریک و لزج مثل ِ زهدان زهدان مثل ِ زن
زن تند میرقصد با هیستریی شدید در اتاق ِ ساکت و نیمهتاریک
سیاهپوش با انگشت ِ سبّابه چراغ را روشن میکند هیچکس نمیرقصد
روسری و مانتو میپوشد برای خرید ِ سبزی و چیزهای دیگر از خانه خارج میشود.
اتاق روشن است، لامپ ِ کممصرف هم
10:10 شب دوشنبه
2)
به آرامی و مستحیلِ در رنگ
پیشاپیش از اندازه صورتِ در خودش ریخت
راوی خودش را قدمید به جلوتر ِ صورت ِ شاهزادهیِ ایرانی
تعلقپذیر ِ روایت و روند جمع ِ قهوه میخورند در خانه
به که بمانیم "انگشت انگشت" وُ رفتیم
خاطرهی ملی را
رهیافت ِ به خط ِ این میز
حنجرهی "این"
↓
از ریخت
تبسم یاد وُ در ما نبود "این"
به سخره
صفحهی مسطح در سطح و رید ِ اشک
با به از رد و گُذار
رفتار شیِ در روبرو در ادامهی خیابان است
و باد
ایمان ِ تشییع با جنازه است که بایدست و همه فهمیدیم
ما به التفاوت
این تکه از دریای ِ متن مال ِ من است
ماضی:
من یک آینه هستم و دیوار
بعدن هم هستم با خودم
و "نه"
شُد و پاییز بود و همه چیز
ریزش واژه بر آب
ط ن ی ن
غلط انداز وُ خاصیت ِ سطر ِ جهان بر کاغذ و موسیقی وُ در ما —
رفتار لمس
مشقِ خطوط:
بچه گربه میدوید و دوید تا جایی که دیدم
و کلید آبی گُم شد
بیواسطه از خورشید و بیهودهگی
غروب ِ خورشید.
13 آذر 86
عصرِ سه شنبه 4:45 دقیقه
3)
«روسپی تر از باران منم»
بانوی ِ صندلی ِ آرام بود
يکبارهگی يک بار اتفاق اُفتاد و خيلی بيشتر
با چشمهای موميائی
تکرار ِ
بِجغرافيان خودت را مکانتَر از حالا اينجاتَر وَ نزديک
زن به تاخير می ُفتد
تَر از آنکه فراموش بشود
اَنگيزانندهی ِ بعدی به مرگ إجرائی ِ مرگ
زِگيلِ شَکيل
زُمُخمت ِ بعدی ِ آويزان اَز رنگ
رنگ ِ نارنجی
کم اَز آنکه قائِل باشيم
به آهستگی وَ صندلیهای ِ دُچار به نِشيمنگاه
مُچالهی ِ در زناَم
زنِ مُچاله در زهدان
شکلِ تهاجم نمیگيرد اَعصاب ِ مفرط ِ 2 شقيقهی ِ کِناری
برمیگرديم به اِمکان ِ رويش ِ يک گُل روی ِ مَقنعهاََم، خُدا کُنَد گُل ِ يَخ باشَد با زَمينهی ِ مِشکی اُوه چِقَدر شَبيه ِ يک گُلِ يخ ِ روی ِ مقنعهی ِ مِشکی میشود اين گُل ِ يخ ِ
روی ِ مقنعهاَت
مقنعه مرا گُم میکُنَد مِثلِ هميشه وَ تنهائی گُم ميشود اَز همين جایِ دَر تا پَرندهای که هيچ بال نَزد وَ نداشت ِ توی ِ قفس ِ بغلِ دَست ِ مسافر ِ کِناریاَم
نِگاه ِ خيره به ديوانگی ِ صِدا
لولای ِ دَر
شِکل ِ کلمهی ِ "اَرِّه"
لِيدی ِ تُرشيده چاقوی ِ خون ِ چِکه چِکه را میشويَد
دَر فَواصِلِ آينه:
ايستادَن ِ دَر آينه
تا يادم نرود که من يک زن هستم
تکرار زن در خودم همراه ِ زنان ِ ديگر کُلونی ِ زنانه
سکوت ِ روزهدار ِ جُنون ِ تَنَفُس
زمينهی ِ اِستنشاق ِِ اَز مرزهای ِ کشوَرَت
بالا آوَردِهگی ِ مطبوع ِ ملال زَده
ديوار ِ ديوانه به درخت اِشاره دارد
اَگر يادَت بيايَد
کودک ِ در روبرو نقاشی میکشَد بُلند بُلند
کودک به نقاشی اِشاره میکند ← مامان درخت ِ من جيغ میکشه
جيغ ِ درخت
همين وَسَطهای ِ آسِمان ِ ديروز پرندهای خودکشی کرد با جِت ِ اَز روبرو آمد
فِقدان ِ مرگ ِ در تن اَز لَحاظ ِ کمتَر
خودکشی ِ با برداشت ِ آزاد
جَهان در من سوگوار اَست به تنهائی
اِنتظار ِ در من مرگ اَست به تنهائی
اِبتدای ِ صخره
بالا رَفتن ↓
من به جَهَتها اِحتِرام میگذارم
هوم بَزی
۱ شهریور ۱۳۸۷ ۲:۵۱ بֽظֽ
نظرات ۰
نظر شما پس از بررسی منتشر میشود.
نظر باید در مورد مطلب حاضر باشد
از كلمات ركیك و توهینآمیز استفاده نشود
نظر نباید جنبه تبلیغاتی داشته باشد
اگر نظر شما حذف گردید و یا منتشر نشد، حتما یكی از موارد بالا را رعایت نكردهاید
